Skip to main content

Full text of "[Quaestiones Aristophaneae alterae] [microform]"

See other formats









y '■ i- 



3-i;V ... y-- 




'■:* 



^yx.j 



-■.t^ \ 






■tH . 






LECTIONV 







3:\ ■. —i»' ^•^■"iV: 



-, >. 



^- ■■',-'-.- •■ ■ -» ■■ -^ . 



'"-'•■■ l"-^^"' - 



4|K 




%^. 



QVAS 



AVSPICnS REGIS AVaySTISSIMI 



W^tU^ 



llo. 



4 \„ 



<^- 



' f;4 • 

■V% '*■: 






GVILELMI SECVNDI 



-,♦• 






'•'•.rr 






■■■'4' ' ^>- 
^*- •'■ ,^ 



DiPERATORIS 6ERMANICI 



>„•* ' ■^ 



m 



\ 






VNWER^ITATE LITTERARIA 

■ ■^' $ "-I .^•- 



I5i 



> 



■V y 4 '■' . T 

■ 'T* - ■! *. 



Y 






4' ' ' 
■* 



i 



■f^ 





.■f 


^ -1 r ■■'- •' 


^" 




*;, ■ 



JRIDERIGA GVILELMA ^§§tArM:Mi 

PER SEMESTRE HIBERNVM ^ 



•^'t -i 



A D. XVI. M. OCTOBRIS A. MPCCCXCVUI 

• * 

AD D. XV. M. MARTII A. MDCCCXCIX 



HABEBVNTVR. 





•^*^: 






.. . '■ ■ ^^0; 

• -^'-■■.*-'^.i 







^Mmrf^ 




^v^;^BEROLINI 










IMPRB88IT OTSTAyyS SGHADE (OTTO FRANCKK). 



^ (kMlriuu^ 



%.: 



'■<i. 






mim 



z. .;-i^>..:i^~r':-^/ 



ififfi#iiihiiiiiliiMi ^liliiii iifiitfll 




Wf?^'' 



'■?rWW^^^f?:^\ 



.. "^. ■■' /■",- ■■'< 









' f. 



j..^v'^-= 






7:Mmm.. 



9 

■u/ 



/ 



rr 



4i 



■('•:.i 






I 






.•■•:-- • ■ . ,. .1 "^y^.;. 
■■\".',- •*.-■.*••••" ■^•■,i<^*... 

%■■":: :-i^>-- . '•>^'>^.!i-- 

.^ •.";.>..-.•. ■■•,•■ . .,V^'4 

:•. -'7^ ■,->.., ^'- ■-! /■'•.■ •' 

■-••^•^iVi:r';5'V- 

■ • , ^•,;^:*r;:. ■:■■- 

:.,:;,^^ {:.■■■■ :•■■■■ 

-• ■vv;.;}.;:,::' ■> 



■■:■■:',< 



■ t 

■■- I 
• ■■ I 



:■ \ * / 






t 



' ■ ■■ : .';5 



■. , ■ > -:. 






1 •».* ■: 



l:-- 






''.$■.' 



-■*. 



* .''.■■■•■ y .\ .- 



>;■, ,. .'rJ ':: .k .• .-' .<4jii-.s^<?!-;.- 



^jiiltl 












'■ ■:' ■' ''. .."•«...'-■'"■' " • . '■- - 



VNIVEBSirATIS LITTERABIAE 

.': ■:'■■,."■". js:f>"*;'*:rl? '■'•^ .'; 

FRIDERICAE &VILELMAE 



RECTOR ET SENATVS. 



R. 



.eyeidenie necessitate pablicae lectionam academicarom enamerationi aliqaid prae- 
fationis litterariae praemittendi Aristophanem, a qao prozimi prooemii argamentam 
petitum erat, nondam manibas posaeramas, ac licet intervenerint qaae vehementer ani- 
mam operamqae occaparent amplamqae disserendi materiam offerre yiderentar, velat 
Bacohylidea carminay certatim his tempoiibas a doctissimis tractata et explanata, tamen 
eam tramitem qoem ingressi samas retinere paalisper ac persequi maiaimas; nisi qaod 
ad Eqaites, de qaa fabala, modo edita et emendata a Zachero, tum verba fecimas, de- 
dita opera redire animas non est^ et qaae iam parata erant, hac tela interrnpta, re- 
petere nolamas; alia qaaedam Aristophanea disceptabimas, qaibas aat ipsi Aristophani 
aat ex Aristophane aHis scriptoribas aliqaid' si fi^ri polest utilitatis conferatar. Sed 
malta non sant neqae nlla gravitatis aat iacanditatis laude insignia^ qaae tamen for- 
tasse adolescentes, qaibas haec stadia cordi sant, admonere possint, nt a nobis pro- 
posita et aliqaa tenns explicata sais observationibas perseqni ac perficere velint. 
''>;:-^«:::;r>; Initiam nobis disserendi faciant Ecclesiazasaram versas, qaibas vetalae ama- 
tores captanti adolescentala eidem venationi dedita respondet. 

i-f}, ;. >: ;: ■-; Nw ft4v [U 7mQaitvtfMx(fa nqowp^q, m (tanQd. 
885 aov d* iffijfMXi ov rutQowt^f iv^de 

:: >ri:::; '. . . 'v . :.'. iftov tQVjrijils$v »al nQOt/d^scd^ai nva 
ifsy:^.43 ; a.i ; .-J. qSowf* iyt^ &, jjv tovTO dQqi, mnqftofuu, 
>^x itd yaQ d»' o%kov mi^ iml vol^ &snft4yoti, 

* ifmg §xn uQtwov f» «ai xufUfdutov, 

Qaae satis lepide aont exposita; neqne id agimns nt dabitationes de scriptnrae inte- 
gritate, qoae qnod sciamns adhao crittoornm nnUae faemnt, moveamas primi. Sed 
sermonis oaasa qaae didt non nno nomine digna snnt qnae cnriosias expendantar. 






■ M~ ■ 









Primum, quod ita loqaitar mov iQiJi*ag tQvy^</eiV, genas dicendi agnoscitor qao idem ■'' ^ 
Aristophanes asus est in Yespis y. 631, cum senum choro exceptam Philocleonis ora- 
tionem hac laude prosequenti ■ . ' 

ovnano&' ovta xa^aQug . 

ovdevoQ ^xovaafuv ov- 
Si ^wetag Ifyovtog 
is hoc modo respondet 

ovxovv iQ^fAag me&* ovrog ^qdUag tQvy^Ostv; 
xaXuc yoQ ^«»v lig iyd vc^vvfi m^datlnc t^M 'f 
Quibus interpres Graecus haec adscripsit (nam ad Ecclesiazusas nulla est adnotatio) 
naQotf*ia ini tav aSeaf [u] nQattovtuVj mg ik^devog cAmXg avttnQdttovjog, *iQijimg 
tQvyijaetg* Ac notum est iQ^fuxg tQvyav proprie eum dici, qui <nag>vldg aliasTe quas 
fruges nemine impediente vel nemine praesente qui tutari possit decerpere aut coUi- 
gere instituit. Qaare hac figura osus Philodeo dicit, ftlidml patasse se i)lo non respon- 
dente facilem victoriam reportaturum, id vero secus accidisse. Non aliter adolescen- 
tula in re alia eadem adhibita metaphora 'putasti, inquit, me non praesente destitutas 
te uyas decerpere posse*, sed haec ad eQ^futg cum addit ov naQOva^g ivd-ade ifi^v, 
addit quod suapte natura in illa yoce inesse intelligimus. - .^ '>: ':fi^^^\n:.r.i j^Jcc-r^i 

Alterum in eiusdem sermone qood attendi volumus hoc est, qaod ad illa qnae 
dicit aov iQijftag ov naQOva^g iv&aSe ifhov tQvyi^reiv haec adiangit xesi nQoacc^aa^al 
Ttva qdovaa; addit enim id ipsum cuins causa modo tralata oratione nsa est, qnasi 
parum fuerit, familiari metaphora sensum expressisse, nisi fignram exoeperit verborom 
proprietas. ■' -' ■ ^. ■■ ■ ■.■\.:- '■ . -=:'■, ■;:.;? ■-'-;. '<^ ^-.^' pT,. ^.,u;.p;^ tr. 

Et nos hanc daplicis abundantiae molestiam patienter £erre? Nam quo seatentia 
constaret, nihii opus erat dici nisi haec uov iQ^futg tQvy^itetv qdovaa, aut omissa omnl 
tralatione taov ov noQova^g iv&ade ifkov nQoad^ead^ai twa qSovaa. Neque patamus 
criticos frondatores luxariem orationis falce domantes illa praeterituros fuisse, modo 
tam facile esset, reseotis quae snperesse indicantar, nameroram ilite^tatem susten* 
tare quam est facile sermonem pedestrem si qnid nltra necessarinm trahi videtar se- 
cando ad concisiorem formam redigere. Nobis poeta consnlto Yidetur adblescentulae 
orationem non nimis astrinxisse sed qoo magis yalgarem loquendi modiim iijutaretur 
liberius incedentem. fecisse nt ne abundantiam quidem ultro se offerentem superbius 
aversaretur. i- ..„.;=; i:> ,.\»v i ';»>t./ c:.d 

Si quis nunc quaerat, qno res haiec pertihet? Clac, ot Elecksiazusarum exemplo 
intelligatnr, Platoni adimere non licere, quae non possant non dari Aristophani. Etenim 
Socrates in apologia sui u scriptis libris.fidem habemos ita loqnitur p. 18 c 

enettd elatv oviot oi mcwfyoQoi noXloi Xfl4 tmliv x^oVov ^d^ xaujyo- 

- : ' Qijxoteg, it$ di xc^ iv' vavni tiji^ ^hxUf Xiyovttg nQ^ ifidg, h' fl ^ 

.. fHxktOra imauvame, natdeg ovieg, svtOk-iF ifuiu^ xal futQcam^ otsfivic 

i':iQinv xav^yoQWvtsg uTmXoyovfkh^v ovdevig^h i-j&i'^ ay.hm cmomietti 



.f^-S- '•/&.: 



■»;«.'.'. vt-^ i. t ..^-i/.^tjV. 






:f:^'^'^^:'{-^y. 



5 



Nimiram aliad estiffiipttg fqvjr&rf aliud ig^fnjy xaiifyoQ^v, et hoc qaid sit breviter licet 
Hesydui feiftift dedarftre ita ecribeiitis i^i^];' poyofug^f ^ijt ozav ftij anayn^ai o 
dunofMfOQ bA t^ Jtqkuv dtuhnid^, Sed tamen in hac differentia asas, trii igiffUag notio 
pianie eadem esty siye ad TQvyiftftv avre ad xaT^yoQiay refertar, si qaidem hac voce hoc 
indicator^ non adesee eom qoi adesse potait aat debait. QaamolHrem in Socratis ora- 
tione non aunaa abondanter ad i^fufv xatifjroQOvyTeg adiicitur anoloyovfnivov ovdtvog, 
qaam oh futQOwtifs: if»ov ad iQ^futg TQvy^tfetv in versibas EUrdesiazasaram. Itaqae miram 
Bon est, qaod iiiq)er 1. 1. Hartmanas iii libello eleganter scripto, qao ^emblemata in 
Platonis texta obvia* aut ab aliis aat a se primo patefacta, per qaaedam genera dis- 
s poaita, coll^iet illastraTit^ Socrafcis orationem, qaam maltis ineptis additamentis con- 
spicaam habet, in hac qaoqae parte manam interpolatricem perpessam esse Hirschigio 
aactore arbitratas verba anoXoyovfUvov ovSevog atpote 'Atticismo fanesta' removeri 
iassit. Qai qoid de Ecclesiazasaram versa iadicaverit nescimas: nos ita censemus, 
Aristophanem non minas Attice loqoi qaam Platonem, et de sermone si agatur, qaod 
iUi non displicaerit in familiari oratione iambicoram versuam, ne Socrati qaidem Pla- 
tonico indeeoram faisse, cam praesertim haec amXoyiaj etiam demptis omnibas quae 
demi capiant Batavoram critici, non tam angusto dicendi genere atatar quam largo 
et ^aod exspatietar latius et quadam amplitadine se iactet, ne quid de namero di- 
eamoB, cai veremur ne sublata verba ajroloyovfiivov ovdevog detrimentum afferant. 
" 'p^^'"'-'! Non minus nos, nisi &Urt opinio, adolescentala Aristophanea adiuvabit in altera 
caosa qaam diximus. Nam qaod translato sermoni quamvis per se plano ac perspicuo 
idem propriis verbis adiicitar, qaod erat illnd alterom genas abnndantiae, eo exemplo 
videmar nobis qaaedam qaae sant apad Platonem a criticoram iniariis tutari posse. 
Etenim haud rarae sant in Platonis Ubris simili modo formatae sententiae, qaarum 
bonam partem Hartmanus imprimis, saperiorum commenta cam suis complexus, pro- 
batam ivit importanae magistellornm sedalitati acceptam ferri, qai a Platone venaste 
expositas imagines metaphorasque scite selectas,. perspicuitatis catisa additis qaae de- 
siderari viderentar, deformaverint detorpaverintque. Non possamos perseqai omnia 
qnae in hoc genere vir doctus, sagax ingenii Cobetiani aemulus, temptavit. Sed spe- 
cimiaa qaaedam daoda sant, quo magis genas ipsum declaretur, simal patefiat eccui 
b<mo faerit a nobis ascita comparatio versns Aristophanei. Ergo primum hoc afferimus 
de Gorgia, qaod Hartmanus p. 53 proposoit, idem rursus p. 76. Cuias verba haec sant. 
*Miserrimi ait Soerates ii sant qui mi^nis maleficiis perpetratis ne poenas iustas darent 
obliBaeront. 479a (txtd^v jrtcQ. Ttov ovrot to aiib SuiTfsnQayfiiyot slaiv, mamq av ti n; 
ToXg fuyknots vo(t^fMx<ft <tvysxof*€yog dtanQcl^atTO fi^ dtdovat dixifv tAv nsQl t6 <ttafjM 
afmQt^fKtm» votg iktQoTg» Fotaitne venastius aliqaid dici quam hoc: "p^^i^^s ^^^ 
dare medids**?' lCale ergo sit magistello qui illam vejDastatem pessumdedit addendo 
fMjdi iaTQsvsadat? Haec ille. Neque dubiam est quin Plato, qoos dicit xK)lle poenas 
daie me^eis peocatorom corporis, ndle se sanari a medicis dicat, nec quo magis in- 
telligerentar ad translata illa fkij dtdoyat. 6i»^ volg larQoti necesse erat addi haec pro- 



•;.V>:'i.> 




t-:^-7/' 


~ .•i-^v.f^^,.^-?,;- ■ 


















X'-" 


' ,* s.J./x,,.- .. 




















' . .' 


'■^'M//. 


















. ■ , 




V 


7^ 


.*"^ ' 


-. V ^; "■•■"■;'> 


■i*. i* ■ 


''•^■■: 


■'f 



6 

pria fMTd^ larQeveif&a», Venim hoc qaid aliad est qoam qaod in EiCclesiaKosis adolescen- 
tala fecit cam ad Aov iif^fMtg vQvyijifBty addidit nQoiui}^e(r&<U nya7 £t hoios orationi 
qaoniam pars nalla abscidi potest, nonne canctabimar Piatoni eripere qaod pari con- 
silio institatam est? Sic nos sentiebamas dam qaae proposait Hartmanas perspicimas 
et ad versam Aristophaneam referimns. Sed yir doctos haad raro particala ex am- 
pliore Platonis oratione delibata, in ea qaid nimiam faerit coerceriqae oporteat, de- 
monstrat, saepe non sine probabilitate id qaidem, sed at eam nnllam esse appareat 
nbi librom ipsam eTolyeris et totam sententiaram tenorem persecatos fiieris. Velat 
hoc loco cum sermo iste in Gorgia sic decarrat-^. : . * .•«> jr •n^iT.v ijrjr-^ i/^-s^j^sr. 
Sxsdw faq Tiot; ovro* to avxh d$€trtmQajrfiivot ttalv tSamQ &v c« %»q fsfl^ ^ 
lM/Uno$i yo<tijfHi<rt <tvvKtxofuvoq d$anQ<i^a$vo /1M7 6$d6va$ dUifV vmv nsQ\ 
fb Otifia aftaQnffjKnuv mti icnQofg ^ijSi laTQ9va<t^at g>ofioi^fk§vog 
tittnsQavtl natg t6 n<is<t&a$ nal %6 vifkvto&at o%$ alyftvov 
qais non yidet, non solam agi verba fujdi lavQ6vt<t&a$, qaae Hartmanas cam Morstadtio 
seclasit, sed cam his intime coniancta esse qaae inseqaantar <pofiovfuvog v6 M<ie<t^a$ 
*al v6 v4fMVS<t&at: hi enim sant, qaod ex Gorgia ipso cognoscitar (456 b. 52 le), trala- 
ticii modi qaibas sanare medici solent: at aut haec cam illis damnanda sint aat ne 
illa qaidem, qaae si sola exemeris, copalabantar qaae ana sententia complecti non 
potoit. Nam ad illa qaae dicit /tMy dtdovat ditt^v vmv nsQl v6 a&fjux afutQv^fHnav fol^ 
iavQolg, simili a delictoram poenis, de qaibas agitar (479 a), deprompto in morbosqae 
corporis translato, haec qaae addit <fofioi^fuvog v6 x<xs<t&a$ Mal v6 vi^vsa^tu non per- 
tinent, qaae ad verba yk^di iavQsvs^t&at relata, ot par est, cam his anam et integram 
orationem efficiant. Sed vel sic hoc exemplo apparet, Platonem non refagisse cam 
translatis coniangere propria, et haec qaidem etiam latias explicata: qai qaae infra 
Bcribit in eadem dispatatione (479 c) jmy notowttv <i<ns dbtifv fk^ dtSoveu ft^ anaXleiv- 
vsit&at vov fuyUtxov «a»ov et ipsa possant docamento esse, illa veram Platonis morem, 
non magistelli ineptias, prae se ferre. > : 

Veram qaem nos formandae orationis modam Ecclesiazasaram exemplo con- 
firmare stadaimas, eios sibi Plato ipse testis ac vindex exstitit; qaamqaam in ea re 
hoc mirifice accidit, at si qaa condemnata et proiecta defensitare velle incipias, qaae 
similia patabas, at eoram testimonio aterere, saepe et ipsa iam qaasi intercepta of* 
fendas a doctis, qni qao plara falsis additamentis deformata probaverint, eo certias 
vestigia interpolatoris agnosci sibi persaadent. Veram tamen sant qaaedam similia^ 
adhac non vexata a criticis, qaibas fidentias utarei velat haee qoae soribit de re- 
pablica vm p. 544b • . • • .• ->- 

mrJUv votwv, wttUQ nalautnjg, vijv avv^v Xafiifv nctQsxs ttal %o 
avv6 ifiov iQOftivov nstQm slnslv ansQ vovs ifuXXsg Xiystv 
et haec in eadem 1 p. 341 '''^H 

oU$ jraQ av fu ovveo futvpfat, «krr« ^VQstv in$x»*Qstv Xiovva tuti 
<tvuoq>av%stv 0Qa<tvfsaxov ....;: 






'■•^^: -^^^^^r^^^lj^ 



qnae.eo tataora ▼identnr, qaod si qnid inde decerpi Telis ambigas, in atram partem falcem 
immittas, figoratamne in orationem an eam, quae eadem proprie effert. Haec aatem si 
tesaptare non licet, nihilo minas inyehemar in haec qaae in Symposio legantar (p. 177c) 
'ini^***-^"^f^'''^'^ *'''*^dS ovv im&VfMi aput ikiv xovvt» Sgavov slttsvsyittXv *a\ xftQtaa- 
'^''^'-r -*■--' ' 'df^atj afjM di iv tS mxQ^vn nffinov fAOt dox^ efvat xooft^at tov ^sov 
et xal x^Q^'^^* verba violentias arellemas cam Hartmano? Qaod nobis vetare etiam 
ezemplam Ajristophaneam videtar. Aat ez hac praeclara pictara, qaam de repablica 
Ym 553 c ezposait 

*Aq* OV* oUt TOV TOfOVTOV TOIS sig fkiv XOV ^QOVOV ix^VOV TO im&v- 

yktfnxov ts xal q)iloxi^f*otov iyxa&t^tv xal fidyav fiatftXia Twtetv iv 
savxm, noQai ts xal OtQsmovg xal axtvdxag TvaQa^avvvvta ; to di ys 
loyumxov ts xal ^fiostdig x^f*"^ sv&sv xai svd-sv mxQuxad-Usag vrt 
ixslvtp xal xatadovXuKrdfjtsvos to fiiv ovdiv aXXo iq XoyiCsa&at 
ovdi efxomitv aXX* Ij ono&sv i^ iXattovtav XQVf*^'^*' nXsta stfrat, to di 
av d-avfkd^w xa\ tifkav fiifdiv aXXo ^ nXoitov ts xai nXowriovs 

eiiciemas cam eodem verba xal xatadovXtoadfisvog, qaae, si nihil aliad, aeqaabilitatem 

partiam in hac lacalenta amplitadine orationis non leviter adiayant? An recte scripta 

esse patamas, qaae nemo addabitayit, de repablica in p. 389 c 

av aQ* aXXov uva Xofk^dvfi xpsvdofksvov iv tfi noXst t&v ot dijfuosQyoi 
sacftj fkdvttv ^ If^vqQa xaxwv ^ tixxova dovQaVj xoXdtfst tog smtijdevfka 
sladyovta noXsag (SttnsQ vetag avatQsnttxov ts xal oXi&Qtov, 

non recte in comparem modam formata qaae in Eathydemo (275 b) legantar 

Sott di viog' g>o§ovfksd-a d^ nsQl avtm, otov slxhg mQi vifOj fk^ tk <p&^ 
^fkdg ir^ aXXo tt inttijdsvfia tQiipag tijv Sidvoiav [xai dta- 
q>^stQ^], 

et qaae in Protagora (313 e) 

st fkiv ovv <rv tvyxfi^^^i imat^fKOV tovtuv tt XQ^I^ov xai nov^QW, aOipa- 
Xig 00« avsUtdat fka&^fkata xa) mxQa IJQootayoQOV . ., si di fkij, OQa 
fkfi mQi totg ftXtdtotg xvfisviig [ts xai xtvSvvsviig]. xai yoq dij xai 
noXv fkst^ctv xtvdvvog iv t^ tAv fkadfiftdtwv cSv^ ^ iv t^ twv atttwv 

in qaibas Hartmanas a nobis ancis notata sustnlit? Ut mittamus quae in principio 

Goi^ae posita sant, 

TwXifkOV xai fkdxi^g fpaai XQV"*^ ovr» fkstaXayxdvstv. 2SL.*AXX ^ to 
Xsyofksvov xatomv ioQt^g ^xofksv xai vatsQOVfksv; KAJ. Kai fkdXa ye 
attttiag ioQt^g, 

qaoram xai wttsQovfksv non talit cam Hirschigio Hartmanus, quamquam hoc verbum*) 



'-.■7i,- 



*) Soripides in Herevle 1178 o« nw UiM/tfnu xai ywitqw xtauiy van^ wfiyf4€u; LiyiuB 
8, 6, 15 Aniiatet miOe miHtety qttia tenm auxiHum poet proeKum venerant^ ctm ignominia disnitgi; 27, 20, 3 
ad HokdrubaUm venere tenan pott male geatam rem auxiUum. Ne nimis increpent, si qoid abondantias 
did a natoae videatv. 









9. , .■■7,#>v;iM-^- 

desiderari non poese vel «d aatci«( additam io^njf^ chunat, q^aod qoia Hirsolugiiu% 
nou fngit, ne pedem retraberet| banc yocein nn* caxn illis resecait. ..f 

Sed reprimemaa inu noa et non ingeqaemar longios, cam satis exemploram 
habeamos, qaibas et late patere hoc genas emendandi in Platonis Hbris edoceatar et 
non inatiliter a nobis adhibitam esse ezemplam alienam, qaod qaia motari ipsam 
non potaity certias yideretor Platoni periclitanti soccorrere. Nam criticam* facere iik 
Platone nolaimas nanc, de qaa alias saepias disseraimos, neqae vero libellam Hart- 
manianam imprimis locapletem percensere penitas. Itaqae ad Aristophanem revertimaSy 
ei at aliqaid salatis si possamus afPeramos. £t qaoniam emblemata in Piatonis scriptis 
qaae esse credantor attigimas, genus qaoddam emblematam, quod docti critici sibi visi 
sant in Aristophanis comoediis agnovisse, disceptabimas paacis. Etenim qaod sapra 
diximas, in iis qoae versibas conseripta essent non tam facile aliena additamenta se- 
cemi qaam sermone pedestri, qaamqaam veram est, tamen non ita accipiendam, qaasi 
metram iqitov^ instar sit aut habitam foerit, qao tatante nihil alieni addi aut demi 
potuerit: certe critici nostri minime se deterreri passi sunt qaominos in comoediis Aristo- 
phanis nonnalla fabo sed versaam mensara incolami adiecta stataerent, qaoram firaade 
poetam necesse esset ocias liberarL Velat in Eqoitibas qoae legontar Paphlagonis vwba 

qadxtXv [avaliiSttovta xnSv ... . 
. aavtov] TtaXatttv vavv i%ov% 
915 slg i{v avaX&v ovx iqti' - 
,^ , |£»5 ovdi vavTt^yovfUvoi' ..,,,.., • ,,..,:.,; 

' , ^, ., dtafMIXav^aoitai &' ojmi 

av uniov aajmov Xdfiijt, 
in iis qaae uncis cinximus numeris quidem illaesis sed prave esse inserta Gobeti 
fait opinio, qai a. 1852 in Mnemosyne vol. i p. 417 hos versus in istum modam notatos 
exhibait, nullo verbo addito in caosa aperta quam habebat nulliqae dabitationi obnoxia. 
Gobetique magna auctoritas fidem fecit posterioribus, quorum nemo dubitavit in eximii 
viri sententiam pedibus ire. Meinekiam qaidemi Kockium, W. Bibbeckium, Blayde- 
sium, Yelsenam deniqae Zacheramqae, omnes videmus ea fiducia veri doci, ut ne 
ipsi qaidem qaam probant opinationem rationis ope stabiliendam censaerint: unus 
Eockius haec breviter adnotavit tertium hanc fabulam interpretatus (a. 1882)^ quia 
constaret omnes tQHfQaQxovvtag avaUffxetv td iavtav, ideo et propter v. 915 illa verba 
iure Gobetum a poeta abiudicasse. Quae vix valere tantum credimus, ut redargui 
non possint. Sed certe defensitare cnm nescias quae aut qualia aocusentnr, hoc est 
tl^Xcupav iS(fruQ iv axdttt. Itaque tantam ponimus brevi. Dicere quod quivis noverit, 
idcirco non iam ineptum est, sed qaaeratur oportet, quo id consilio fiat factumve sit. 
Neminem posse tQntiQaQxetv, qain bonam partem saae rei fitmiliaris impendere cogere- 
tur, non erat profecto qnod poeta Athenienses suos edoceret, sed Paphlago Gleo, qui 
hoG agebat, ut omnia mala minitando perterrefaceret allantopolam» cur ita. loijai ..npn 



. f. •!■•£'■.•:<- '^' 



.U;. 



. .. v -s^.-. . .V,.... , .,--..-... ..^^ .- . .- 4 .,-..,<... 1,-^.A.,, 






potuerit, difficilias dispicitor, qai cam diceret, fyt» c^ nonjcta TQi^QUQXfl^y, ne qais de 
hooore maneris cogitaret, qaod nisi TtXovfftot recipere non poterant (Ran. 1065), addidit 
ipse qaod mazime spectabat et qaa parte imprimis premi caperet alteram, avaUoxovta 
tuv aavTOv, hoc ea mente qua infra in gemina minatione dicit 

doiifetf iftol xal^v dixijv, 

Inovfuvog raU eiacpoQati. 
925 iya yaQ eis tovg nlow^vg 

amwfa a* onrnt av iyjrQa^^. 
Et qaamqaam hae et illae minae ridicalae sant in allantopolam iactae et ab hoc iare 
ridentar et explodantar, tamen haec minitantis animo et ingenio conveniebant egregie. 
Itaqae ex hac parte ambigimas qaam iaste tollantar verba avaUaxovTa t(av aavrov. 
At tamen haec qaamqaam apte et atiliter adnecti saperioribas videntor, cam qaibas in 
unam et orationem et sententiam coalescant (poterant enim haec per se constare nuUa 
re amplias addita iya as iwn^w tQHiQaQxetv avaXiaxovta tiav aaviov)^ quid iavat hoc, si 
qaae insequuntar nihilo minus illa esse reiicienda evincant, naXaiav valv sxovt eic h' 
avalmv ovx ig;41ieti? Sic sensisse Eockias videtar, qui ita iudicat, si recte inteliigimas, 
qoia subiiciantur haec tig ^v avaXav ovx i(p£^€$g, his non apposite praemitti paene 
eandem in sententiam avaXiaxovva rdav aavxov. Qua in re nos ita quaerimas: quae 
mala sunt suapte natura, eane possunt certis condicionibus etiam peiora fieri? Si t^m^- 
QaQxicc non potest esse sine gravi rei familiaris impendio, possuntne rationes excogi- 
tari, qnibus hoc impendium necessarium etiam gravins et perniciosius evadat tm tqhi- 
QaQxovvn^i Quod si est, quid impediebat qaominas Paphlago, quem hoc agere videmus 
ut terribilissimis minis in terrorem coniiciat allantopolam, postquam rem nniversam 
significavit quam se perfectarum profitetar, non^to ae TQH^QaQxstv avaklaxovia tuv 
aavtov, subiangeret rationem pecnliarem, qua se qaod semper horrendum erat etiam 
horribilius redditarum indicaret, naXeuav vavv sxovTa sig ^ avaXtav ovx i(pi^eig? Et 
haec quae dicit avaXtSv olx itpi^stg qaoniam ne possant quidem satis intelligi nisi 
memineris tQttjQ^^Qxif'? hoc esse, avaXiaxstv ra savi»v, cur adeo reprehendimus, quod 
hoc quod non potest non simul cogitari expressis verbis additam legimus, ac nos 
qaidem ita sentimus, ab illis quae sunt avaUaxovxa tmv aavtov commodius orationem 
progredi ad haec avaXav ovx i<pi^etg, quam ut his positis illa malis abesse*). 
^,' VK' Sed esto: neque enim diatius in his versibus ezigendis immorabimar, quos 
tantam non praetermittere vdlebamus, propter ea qaae deinceps similia exsecuturi 
sumas. Sunt enim versus Lysistratae : . 
-;.;' ^i- V'--'^. ^ ■ .,. ■ .-^. -%;' w Zev Zev 

:a -i'-' ; • eld^'' avTfjv daiUQ Tovg ^fjtovg 

fuy^dXia tvfpto [xa.l nQ^aT^Qt 

*) Ne insimalemar rem gratissimam praetermisisse, boc addimns in adnotatione perbre- 
viter, daoram participioram quae sit ratio obscamm non esse et cnmalare participia Aristophani 
perqaam familiare foiise. 

8 



:;-v..>,"=if ?'t i 






•V^--^^<:^- 



,'?.■> 'T 






975 ^vifTQitpag xal] l^vrrorrvlitras %^>*; "^^^t-^^^i^^f^^ff 
otxoto (piQfoVj tha fu&st^g, , ^^^.r^<- /{^ ^ /ji^ S^-^^ii^ 

^ dk (piQOiT av vmJuv eig x^v yf>» 'c>v-:^-"r^5:^^K,-/J • ■^■^1'^m-'|- 
et hi in Thesmophoriazasis (59) , . 'V -* > >" n . v ^1. 

og 2-ro»f»o$ (rov tov t« mifrov 
•tov xaXXtenovf xara tov &Qtr»ov 
royrvXicaq \na\ <sv<s%Qi\pai\ 
xovtl %o niog xoavsvaatt • >'^ 
in qaibas eadem nobis qaaestio agitanda est, sintne haec, metro yidelicet non tarbato, 
falsis additamentis aucta an non sint. In qaa re ordimar ab eiasdem Cobeti dispa- 
tatione in Yariis Lectionibas a p. 375 exposita. Qai posteaqaam oratoram Atticoram, 
Demosthenis, Isocratis orationes foedis qaibasdam glossematis levavit, hoc praefatas 
*Nihil est Poetis in metro praesidii adversas eiasdemmodi corraptelas* illis exemplis 
Aristophaneis sententiam confirmare aggressas est. Nempe sablatis demam verbis in- 
siticiis, qaibus ancos addidimus, sinceram poetae orationem prodire sibi persaasit, in 
Lysistrata hanc 

fterolm %v<fM ^vrr^ryvXag 

oixoio (f)4Q<ov 
in Thesmophoriazasis aatem 

*ct%a %ov &Qtr»ov 

(fvrroryvXaf 

%ov%l %6 7%iog x^oiv^wrat. 
Ac sive recte sive prave iadicavit, tantam apertam est, nnmeros nihil prohibuisse qao- 
minas illa adderentar qaae demenda censait ab eoqae excladerentar. Sed qaid veram 
sit in hac caasa, qaae est complicata admodam, eias rei aliande petenda argamenta sant. 
Atqae at hoc praemittamas, qaod cum nostra quaestione conianctam non est, in eo Co- 
betus vere videtar iudicare, quod quae librorum fide vulgabantar formae ^vrroryvXUtaf 
et roryvXUtag {ror/vX^t Thesmoph. 56) nihili esse ait, veram formam moltorum ana- 
logia probat esse non yo/^yw^ifw sed rorrvXXat^ ut Jv^-yoyytfXaf et [flVyJyoyyrJUrf in Lysi- 
strata et Thesmophoriaznsis {rorrvXUt Thesmoph. 56) emendandum esse appareat: id 
qaod iam ante fuerant qui scribendum proponerent*). Sed ei participio quod utroqae 
loco cognatae significationis verbum ^wtxQikpag adiectam est, explicandi gratia a nescio 
quo adscriptam et per *al particulam, ut assolet, orationi insertum esse, Hesjchium ante- 
statnr, apud quem cum haec legantur rorYvXUiv* (tv<t%Qi<fstv glossae causam apparere. 
In Lysistrata hoc plus addidit, ut simul cum verbo nomen alteram ntal 7rQ^<r%lQt ex- 
stingai iuberet. Quod qaa ratione institaerit, non dicit aperte, et metram non obstabat 
quominus omisso verbo nomen servaretnr: /ur<iX<a %v<fSt *<xi nQ^<r%lJQ$ \\ ^vrroryvXag, 
Sed Cobetas, nisi quid aliud eum, quod nos fugit, in coniunctis nominibus male habe- 



*) Vide praecipne doctam R. Engeri adnotationem ad Thdtmoph. 56. 



^^ii: -^^ -<£■*•- 



bat, fortasse aeqaabilitate qaadam orationis addactas est, at cam anam verbam relin- 
qaeret, ne dao qaidem nomina esse veliet. In atraqae re Cobetas Meinekiam assentien- 
tem habait qai et Lysistratae versas et Thesmophoriazasarum prorsus ad Cobeti men- 
tem edidit. In Lysistrata qaidem Cobeto diserte adstipalatus est W. Rutherfordus qui 
*8cholia Aristophanica* quae sunt in codice Ravennati utilissimo instituto et magna dili- 
gentia describenda carayit et eradite interpretatus est (Londini a. 1896); qui quo eyi- 
dentius sit, Aristophanea aucta glossematis esse, haec oculis proponit 

l*ejrdl(a xv(f&: ngijffv^Qt 
^vyyoyyvXag: avaxqixpai*). 
Nobis primum inde dubitatio oborta est, quod haec duo TV(f)& xdi nQtjffT^Qi non minus 
commode comparari putabamus quam quae in Equitibus leguntur (511) 

xal jrewatatg nQog Toy Tvq)(3 x^Q^^ ^^* ^*' iQKoXtjv 
aut in Nabibus (336) 

nXoxccfMvg d-* ixaToyx€(p(iXa Tvtpa nQ^fiaivov(fag ts d-viXXaq, 
quorum de neutro quicquam detrahi potest; et quod ibi Tv^pcig fabulosus dicitur, cui 
nomen alterum similis sed propriae significationis adiicitur, tamen haec non vi alia com- 
ponuntur quam in Lysistrata duo propria 

IMjrdXto Tvq>fo xal nQij^rti^Qi. 
Et si haec duo necesse est ipso vindice Aristophane obtineamus, nonne yicissim bina 
nomina videbuntur binis verbis suppetias ferre, ne aequabilitate neglecta alterum eorum 
abiiciatur? Sed verborum alterum Hesychii testimonium proscripsit: qui quae scripta 
sunt in codice, yojryvXstv: (SV(ttQ€(pstv, non scripsit, sed aut quod Cobetus proposuit 
yojryvXXstv: (SV(STQi(pHv aut minus probabiliter M. Schmidtius ^'oV/vJlcriv: avtJTQOifijv. 
Sed hoc utut est, Hesychias nunc quidem non eandem verbi formam quae est apud 
Aristophanem posuit, id quod ille persaepe facit et originem glossarum prodit, sed 
verbum ipsum vel (si tamen) nomen de verbo derivatum cnm explicatione adscripsit. 
Quocirca haec redire ad Aristophanem non tam fidenter affirmare licet, quam in multis 
Aristophaneis quae Hesychius recenset. Sed nos damus hoc, Hesychii glossam posse 
sumptam esse ex Aristophane. Quid tum postea? Cobetus negat fieri posse, ut duo 
verba coniuncta apud Aristophanem fuerint, quorum alterum alteri explicando Hesy- 
chius adhibuit, sed necessario concludendum esse, Aristophanem uno verbo defunctum, 
alterum ex ipso Hesychio primum interpretamenti loco appositum, dein cum xai parti- 
cula textu receptnm esse. Sic ille et similiter multi de Hesychii usu iudicarunt. At 
nos quo saepius et intentius Hesychii lexicon versamus, eo magis dubitare coepimus, 
quam iusta sit haec conclasio, cai certe multa videmus adversari. Non nostrum est, 
fila penitus dissolvere, quibas hoc opus contextum sit; id quod spes est propediem a doc- 

*) Idem Twpuya in adnotatione complaribns congestis expUcuit; sed in scholiia cnm ad v. 973 
haeo ext. adscripta sint * — Tvipas di ^ ix dya9»fuaaio)g t^s y^s avoTQoqti nQty txnvQw^^yat tok dtQa, 
deinde ad 974 int. ntyaXip xavatavt, haec nobis (nam Rntherfordas ambigit) probabilias ▼identnr ad 
nQ^arffqt qnam ad ft. nxpf pertinere. Cf. Scholia in A. Lysistratam ed. a Q. Stein (Qottingae 1891). 

2» 



,K'.:-%.-^A^ 



V ■ '^yw^-'^ WW- 



«t 



■'■ ■-.■.;. .^s ; .-:??■.■•■•: •, ,; jv . . ... 



T ■ -^- ■ ■• ^v' ''.•'^'{«^■■^•:f^-;'. '^ 

. ,-.. .' -.' •■5-.:;y*? ,;.;;-.5;^^:, 

■ • ■ ■■ .. ^'^ ■ .-•-[ ' .• ' .'.'•.\ 

■' ■-■:'' ''^"■■■^^-■i:':\ 

: ... ■■'.;.'-^^/:i'Vr':.i-p^-.>-..^'.\ 4,?l'l:.;-. ■'*: Iv 

tioribas instltatum iri. Sed nobis satis sit paacis exemplis seleciis declarasse, non eas esse 
hoias ]exicographi rationes at ex eius glossis, in bac re quam agimns, qaid scriptam 
faerit aat non scriptam in scriptoribas, quoram Terba refert, cam fide liceat colligere. 
Hesychias at^Qjret' <ftXtt, ayaTiq .c^ ■% ^.^,r,.i^ >j^M-->i^f^:^]: ♦J^r-^i i(>4j 
Aristophanes Eqait. 769 ei ft^ <rs <ptX» xai /»9 tfrrf^y».. .,..>.;, a ^;?^,- i.'^ 
Hesychias kvxmk' raQda<r<ay, ava^4o»y; cl dtanvn&at' dtataQoinowfty 
Aristophanes £qait. 692 Acharn. 688 itai TaQcntuv *al itvxwy Jr ,^ ;.. |' 
Hesychias xofiaXog' navovQyog, xaxovQjrog , . 
Aristophanes Eqait. 450 Ko^aXoi sl. \\ TtayovQyog ef cf. Ran. 1015 ft^di 

xoficiXovs . . (jbijdi nayovQyovg . , 

Hesychias noXtof' y4Q<ay 
Aristophanes Yesp. 1192 ^dij jr4Q<oy <oy xoi noXtoq cf. Lysistr. 595 xay 

ij rmhoq 
Hesychias canQOv naXatoy, ai<j%Q6vt axoi&aQzov 
Aristophanes Plat. 1086 tQvl^ naXaia xa\ aanqoi 
Hesychius a<pQty^' . . . evaatfAaTet 
Aristophanes Nub. 799 evaconaTst yccQ xal a<f>Qty^ 
Hesychias axatog' dvaxoXog . . aTtaldsvtOf, aftad^g 
Aristophanes Yesp. 1183 <a axati xaimldsvte 
Hesychias avoi^xog' nonQog, ^U&tog 

Aristophanes Eccles. 764 sq. avo^Tog; || ^JU^icararo; i*iv ovv 
Hesychias ndxiJTsg' nXovatot, naxetg cf. Photias naxetg' ^AvtixoX wvg 

nXovaiovg xaXovat avv^&<og 
Aristophanes Pac. 639 ' rovg na^etg xal nXovalovg cf. Vesp. 288 
Hesychias aveQfjtdTtata' dat^Qtxtaf dn6<pQaxxa 
Aactor iuqI vipovg 2, 2 p. 3 lahn 11 datfiQtxxa xai dyeQi*duata iad-ivta, 

qaoram lahnias daz^Qtxta xal del. qaem vide in adn. 
Hesychius dvdxoa' xcoXvco 
Thacydides Vl 86 xcoXvovtag xat dvixovtag 

Hesychius dXvatteXig' davfk^poQov, dvoiipsXig cf. XvattsX^g ,. 

Plato Cratyl. 41 7 d d^vfjKpoQOv xal dy<o<peXkg xai dXvattsXig 
Hesychius naXaptvatog' dnotQ^itatog, axXifQ^g, g>oysvg 
Sophocles Tiachin. 1207 <povia ysvia^at xai TiaXaptvatov 

Hesychias dvvdQog' dta<pogj ov XtXovptiyog .. .1. 

Earipides Troad. 1085 d&aTttog dvvdQog 

Hesychius dn^ dXXoav' ptovov i . 

Sophocles Philoctet. 183 xstzat [jtovvog dn* dXXtoy 

Hesychius nayxQattaatai' d&X^ai, Ttvxtat 

Plato Leg. vin 830 a ei nvxtag ^ nayxQatta<stdg ^ n . . Hsqov d&Xovvtag 

Hesychias ^6atQvxot' nXoxafjtot . , , , -. ,.r 



.Ti • •••••.■. . 






;'av-;^'> '!■;■' y 

•>■ "-..•.■■" 

-7^ f<^*' ^lSaripides Troad. 1182 %f fiotnQvxcnf Jlloxafioy xsQov(jka$ 
#|qf?s"^o Hesychitts rvaXa' ^fiaavQoij taftBta 

*^^ <^'^' Earipides Androm. 1093 x^wtfot; yif*ovta yvaJia, SijifavQOvg ^QOTtSy 
^^ ''->'"' Hesychias daQoV naxQW xqovov 



'M 



''•i 



'.f-^. 



Sophocles Aiac. 414 noXvv /m duQov te . . xQovov 



iwr i/ Hesychias diavXovg' (ftevovg torrovg 

■ '*■ ' ' Earipides Troad. 435 fStevov SiavXov axuftat 

Hesychias dtoix^tftg' 17 avdXoKftg tav XQ^C^a^^f^^ 
Xenophon Memor. IV 6, 14 iv ykh xQVt^dtav Siotxrj(f€$ 
Hesychias aotva' IsQd, td xal vf]g)dlta 
Aeschylas Eumen. 107 x^ag t doivovg, vrnfdXia fMiXi/iJtata. 
Haec nos selegimas ex malto plaribas et sic nuda nuUa nostra adnotationc aucta pro- 
ponimus, qaamquam eoram rationes non usqae quaqae eaedem sunt, sed hoc non fugiet 
intelligentes, qui praesertim teneant quid probatum eamns. Haec igitur qui studiosius 
reoognoyerit et perspexerit, fatebitur, opinamur, ex iis quae sunt apud Hesychium 
yoyyvXXeiv' avtftQiqiew colligi non posse Aristophanem non ea duo verba connexuisse, 
qaae non semel sed bis apud eum in libris quidem composita leguntur, ^votQitffag xal 
^vyyoyyvXag vel contrario ordine [avy]yoyyvXae xal avOtQiipagj sed Hesychium, quam- 
quam yoyyvXXeiv interpretari ovatQifpetv etiam ultro ei in mentem venire potuit, sicut 
saepe in similibus avaiQOtpdg appellat (cf. deXXa, iQKoXai, detvat, al.)*), tamen credi- 
bilius esse eo interpretamento uti quia haec ipsa apud Aristophanem coniuncta legerat. 
Itaqae Hesychii causa nihil erat qnod moveretur in verbis Aristophanis, ne tum quidem 
si ipsas formas posuisset, yoyyvXag {avyyoy.)' avatQiipag, nedum nunc cum quae posuit 
yoyyvXXetv' avatQigietv habeant id incerti quod diximns. Quare sic rationem concludimus, 
Aristophanis verba, recepta nimirum a Cobeto correcta verbi forma ^vyyoyyvXag (avy- 
yoyyvXag\ ceteroquin recte scribi sicut librorum memoria tradita ante Cobetum circum- 
ferebantur, in Lysistrata 

aarteQ tovg &(afwvg 

HeydXm tv<pm xa\ nQfiOt^Qt 

^vatQilpag xal ^yyoyyvXag 

olxoio (fiQfov 
in Thesmophoriazasis autem 

xatd tov &Q$yxov 

[avy^yoyyvXag xai avaxQiipag**) 

tovtl to niog %oavevaat. 



*) Conferri possunt etiam aTQOftfioi' avcTqitftt; oTQofitiaat' avcTQi^t; aTQOftfioe' av- 
atQoif^ icytfiov, molta umilift. 

**) In soholiis Bavenn. qnod ad v. 61 ext. adscriptam est avyxaf*yme {avyxd^as) videatnr 
propter avarQhpa; appoflitam esse: nam qnod Rntherfordas patat hanc esse glossam ad avyyoyyiilae, 
qaod olim gcriptom fnerit pro eo qaod nnnc est in cod. yoyyvXiaae, probabile non est. 






m 






. '■.{ ■^■■'■f^ :■- -aii. .■•".". -i!>,»./ 

Nisi qai /Ibrte haec dao verba synonyina atpote inatiliter camalata fastidit et hanc 
scabritiem poetae eximendam dacit. Qaamqaam yel sic decementi Hesychias opem 
ferre non possit. Sed hoc par yerboram et forma et notione similiam, ^wtrQitpag ttal 
^vyyoyyvXag vel inverso ordine copalatorum, quid est qaod minas idoneam aat minas 
tolerabile iadicetar qaam vel haec in eadem fabala 585 ^vvayetv *al itvva&qoi^tv slq 
ivj 577 TotV ye ttvvKSTafkivovq rovrovg xal tovg mXovvtag iavrovg, abi tralatam verbam 
proprio adiangitar, aat in Vespis 601 otav f* anoxXijetg xal xaTSQVxstgj yel Ranis 703 
el di TOVT oyxuKfoiJtead-a xanocsfAVVVOVfu&aj et in Pace 381 tl /1*17 vetOQijira xavxa xal 
Xax^aofjtat (cf. Acham. 579), alia multa. Nam in his paocis sabsistimus, qaae maxime 
comparabilia videntar illis quae suo poetae vindicamus. Universam enim genus aber- 
tatis vere poetam decentis latissime patet etiam in Aristophanis fabalis, sic ut prae- 
tereando tractari non possit sed propriam sibi dispatationem reqairat. , 

Sed ab his Hesychii glossis toties pravo consilio ad emendationem poetalram 
scriptorumve Graecorum adhibitis non discedimus priusqaam alterum exemplam Aristo- 
phaneum breviter perstinxerimus. In Ranis enim a y. 202 Charon et Dionysus haec 
inter se commutant verba 

X. ov fi^ if)XvaQti<S€ti Sx<ov aXX* avtt^aq 

iXqi nQod-VfMog; 

J. xqta nHq dw^tfofjtat 

amtQog a&aXdtt(OTog aaaXafUvtog 

av sh' iXavvstv; 
Jn quibus anstQog displicuit Velseno et quia apud Hesychium legi viderat ai^aXdx' 
xatxog' anetQog ^aXaxxiov nXov, et rursus adaXafkivtog' anetQog &aXd<f<fi]g^ inde suspi- 
catus est hanc glossam ex Hesychlo in versum Aristophanis illatam primitivam vocem 
extrivisse, poetae vero fortasse reddi posse asi xig pro anstQog. Quam coniecturam Vel- 
seni cam I. Leeuwenus memoratu dignam habuit Ranis a. 1896 editis, tam Eockius ita 
secutus est, ut pro ansiQog mallet dyQsXog h. e. agrestis reponi. Qai cum Hesychii 
mentionem non faciat et ex anstQog efficere studeat quod apicum similitudine commen- 
detur, Velseni rationes fallimur aut non recte taxavit, qui Cobetianam rationem aema- 
latus Hesychii glossas plurimi fecit, ex quibus subditivam vocem originem duxisse volait. 
Nos si quid exemplis supra collectis e£Pecimus hoc stataendum existimamas, Hesychium 
potuisse illum quidem sua sponte in istam explicationem vocabaloram a&aXdxxcawg*), 
a<faXafjtivtog incidere (nihil erat enim simplicius, velut a<ptnnot dicit ot dnsiQ<og sxovjsg 
i7mtx^g\ sed probabilius esse dnstQog in istis interpretandis glossis posuisse, quia hoc 
ipsum nomen in versu Ranarnm legerat. Quare Hesychii glossae si quid tribuendum sit, 
stabilivisse potius istam vocem videatur. Sed omissis his nngis Hesychianis si quae- 
ritar, quid sit quod dnstQog criticis non uni sed pluribus improbetur ut pro spurio 
aut depravato habeant, quid respondebimus? Quid, nisi mirifice videri doctos alaci- 

*) Kockius a^akiinfvTOi, qaod ut non negamns probabile esse, ita ambigimas qaam reote 
ad-aXamaTos reiiciator. 



.i;1- 



■■■:f 



■::■ ■:'":"'' ■ is 

.' ■'• ^. . ' ■ ..." '' ' . _ '.r . " ' ■ 

nari quod con yident Dionysom cam iaberetur remis agere, ov fi^ <f>lvaQi^£tg sx<av 

■;m oXV aynfiag ilqs TiQodviJuogj respondisse qaod e re erat *qai potero remigare, cam sim 

-^>'[^^- If imperitas (remigandi scilicet), maris nayisqae plane ignaras?' Nam amkQOv liqaido 

^^: apparet et hanc vim habere (at ille dicit zbv arutQov tov xv^tQvav) et tam appositam 

^.; ; esse haic sententiae, ut vel per se solum satisfacere posset {nmg dvvijaofiai ilavveiv 

f anetQOf uv), huic autem egregie adnecti»illa d&aXdTTa>Tog , aaakafAivMg, quae gT&yiortL 

sont) quoniam remigandi imperitus esse possis, etiamsi maris navisqae ignarus non 

sis*). Haec tria vero pariter ex alpha privativo formata scite unam seriem efficiunt, 

plane de more quo poeta vel in hac fabala scribit (838) 

ixovT* axaXtvov axQazig d&vQiorov orofMx. 

Qaae qai contalerit, intelliget, quanto opere illi versui offecerint, qui pro anetQog re- 

ponere aut dei nc aut dyQttog animum induzerint. Nos admiramur poetam quanto scitius 

orationem formaverit qaam philologi qui quae fingunt plerumque impediti nec satis 

libero animo nimis saepe non sentiunt poetam non decere. 

De Hesychio diximus et exemplo patefacere studuimus quae cautela esset in 

glossis eius ad scriptorum emendationem referendis. Sed haec res non unius est He- 

sychii, verum serpit longius et ad plares grammaticos pertinet, quornm testimoniis confisi 

Gobetus imprimis et post eum alii multa in multis scriptoribus suo arbitratu novanda 

duxeront. Nos de Aristophane loquimur, et exempli causa anum etiam locum propo- 

nemas, cuius integritas probe expendenda alius grammatici fide continetur. Sunt verba 

Aeschyli in Ranis 1083 

xqT* ix covTfav tj noXtg ^fuav 

vnoyQafifjuxTicov dvifU<fTio^ 

xai ^tafMXoxfov d^ftomd^xtov 
1086 i^anaTfovTUV tov dijftov del, 

Xafindda d* ovdslg oUg re tpiQetv 

vf^ dyvfivaaiag en vvvi. 
De versu 1086 Bergkius primus iam tum cum primam Aristophanis comoedias ederet 
a. 1852 iu praefatione breviter adnotavit *fort. subditius est\ idque iterata editione 
a. 1867 repetiit, versom ipsum nec loco movit neque obelo notavit. Quo auctore Mei- 
nekius confidenter versum sua sede proturbatum in imum marginem relegavit. Eadem- 
que menteVelsenus versum utpote iam ioTiyftivov nncos trahere iussit. Kockius quoque 
et Blaydesius, qui istam sententiam memorandam duxerunt, nonnihil ei probabilitatis 
dare videntur. Sed neque hi qui inixovat, neque illi qui reum condemnarunt, quicquam 
rationis, quo iudicium factum confirmaretur, attulerunt: ut magni critici solent, sibi 
credi cupiant, argumentando convincere nihil curant. Unus Leeuwenus, novissimus 
Ranarum interpres, versa item in adnotationem reiecto originem quidem additamenti 



?!r .V ,^ g^ ..^ ^^^g mnlier dicit in Eccles. 37 o yaq ay^g, 2aXtt[Aivtoi yttQ iany, f> ^vyttfj.' tyei, 
T^y yix9' oAfy Ijlavye u' iy rcig ctQttftaaiv, Id ambiguitate obscena, de yera vi yocis non maltnm 
discitnr. ^ . . ■ . , ' 







16 ■ '■•••■ '-'^'':/-; -'^^ 



-- t. 



' ,"V 



i:."^ :.■■ '•- ^ ■^■'V^. 



Cobeti exemplo aperait, cam ita diceret * Yersazn, qaem peperit glossema qaale Bekk. 
Anecd. p. 34 legitur dij/Mnid^itog o il^ctnax£v xiv d^ftovt delevit Bergk.* PhryDichi 
qaod dicit testimooiam, caias integra verba haec sant dmkonl^n%oi* 6 iJSajtemh 
Tov Sijfuiv xal di»nsvmy xolaxixtig, non praeteriit ne saperiores qaidem interpretes, 
Fritzschiam, Dindorfiam, sed eo asi non sant in hanc modam, non magis qaam qaae 
interpres Graecas ad illam versam adnotavit, qaem Ratherfordas in codice Ravennati 
saper fiaftoloxay posaisse cvxotpavttayj ad versam aatem 1085 uiv rov dijitov »oXa- 
itsvovfcbv »al nst&ovxmv adiecisse testatar; qai et ipse ex nescio qaa adnotatione scho- 
liastae spurium qaem dicit versum 1086 H^aTraxtivtbiv tdk d^ftov [aei] flaxisse opi- 
natar; id qaod nobis valde esse ambigaum videtur, qaoniam ex istis scholiastae verbis 
is versus effingi non potuit et quae praeterea fuerit adnotatio sciri non potest: nisi forte 
vir doctus in contrarium ratiocinatur, quia versns sparius sit, eo non posse fieri qoin 
eius verba fuerint in scholiastae adnotatione : quo magis appareat libidine agi, non iu- 
dicio ac ratione. lUud vero speciosum est, quod quae verba sunt in versu 1086 iisdem 
paene Phrynichum dfifkonid^nov videmus interpretari. Ut si is versus Aristophanis non 
est, habeamus certe nnde ea verba in poetam translata dicamus. Sed sitne Aristo- 
phanens an non sit, haud facilis diiudicatio est. Phrynichus cam haec duo ponat o il^a- 
natav tov dijfiov et &atnsvcov xoilaxixco;, hoc agit aperte, nt atrumque declaret et ad 
dl^fkov quid pertineat dijftOTti&^og et cur ni&iptog appelletur, plane ad eum modum quo 
paulo post demvonid-iinog definivit 6 deinvov ivsxa Tu&tfx^w xal VTto&ansvatv xoXattog 
tQonov. In quo consilio ut prius exsequeretur cum nihil magis idoneum esset, quam 
quae verba sunt in illo versu, i^amxtdvtcov tov Sijfiov aei, tamen iis asarum faisse 
grammaticum negabimus, si ea in versibus poetae legisset, quibus glossam snam ac- 
ceptam ferebat? Id nos minime c^dere in hanc grammaticam asseveramas vel-eo 
exemplo confirmati, quod p. 43 Anecd. Bekk. legitur 

&QvntB(Sd-a$' fOQutJ^sad-at. afjKpca EvnoXtg' 
iOQq^OfAivij xal d'QvntOfh4vtf. 
Nimirum qaae ambo coniuncta legerat apud Eupolin, eorum altero utitur ut declaret 
alterum. Quo testimonio supra nobis uti licebat cum de verbis Aristophanis ^vyjroy- 
yvXag xal ^vfftQitpag et Hesychii glossa alterum eorum per alternm interpretantis verba 
faciebamus. Itaque sic statuimus testimonio Phrynichi, quod explicando S^fkom^tjxo} 
eadem paene verba adhibet quae huic voci adiecta sant apud Aristophanem, tantam 
abesse ut is versus in dabiam vocetur, ut ei aliqaid fidei accrescat'''-' *" •,«' . 

Sed nos nescimus quo maxime argumento dncti viri docti versam istam dam- 
naverint, qui fortasse, omissa grammatici notatione, in ipso offenderunt qnod enm in- 
tolerabilem et hoc poeta indignum reddere videretur. A quibus ita dissentimus, ut vide- 
amur nobis huius poetae consilium et rationem in hoc versiculo non levibas expressam 
vestigiis animadvertere. Qui qaod illis fi(OfAoX6x(ov d^fkomd^^uav sabiecit haec H^anu- 
twvtuv tov dfjfkov asi, quibus illorum vis et sententia apertins etiam et explicatius signi- 
ficatur, manum eius agnoscimus, cui vel haec probata sunt, in Vespis 1117 



.»^'.....i'-*^^.... 



■'.*l4f'"' '■ '- -'^*',- -.-!''■*',>*' ■ -•.•-^■•^'.<;-:>':'^£] 



i'- . 



.<-,;-v^ 



j»?^v '-r •:.M- V/. : -^- 
.I'-- J-.^i. .' 



17 

tovTO <r fi<rr aXyKttov ^pXp, rjv vtg a<fiQciievtOi tov 
i»QO(p^ Tov fuad-ov r^fM^Vf tijads tf^g X<oQaq vnsQ 
fAijTS xtaTt^v (i^te Xoyxijv fi^te (fXvxtatvav Xa§iov 



in Avibas 271 



ovtoq ov tav ffd^ddiav tmvd' cov OQad^* Vf/teZg aei, 

aXXa XtftvaTog 

et in Ranis 536 

fAetaxvXivdetv avtov aei 

UQog tov ev JtQattovta lolxov 

fjtaXXov ^ yeyQafjtfiivfjv 

eixov' eatdvaij XafiovS-' Sv 

oxljfta, 
vel in eadem 911 ^" 

TtQoitKTta fikv yoQ Iva uv' av xadJaev iyxaXvxpag, 

^Ax^^tx ftv' ^ Ntofiijv, tb TtQoaatnov ovxi detxvvg; 

sententiam aatem ipsam imprimis appositam dicimas, qaia nihil est qao magis illoram 

qaos dtffMmd-^xovg appellat pernicies popalaris prodatur quam qaod i^aTtatdv tov oijfiov 

didicerint et consaeverint: id qaod cam maltis intelligitur tum vel his in Equitibus 

qaibus Chorus J^fMv accusat (1115) 

aXX' evnaQdycoyog «/ 

&ai7tev6fjtev6g te X^^~ 

Qetg xa^anattoftevogj 

TtQog t6v te Xiyovt* aei 

xixiiyag. 
Sed de Aristophane disputare infinitum est, nos autem opera iam alibi occupata finem 
disputandi facere iubet. 

Scr. m. Aprili a. MDCCCXCVm. 



8 



?■ s--